زندگی زیباست

آینده و گذشته به هم مرتبطه. اصلا آینده مستلزم گذشته است،خیر مستلزم شره و همه ی دوتایی هایی که هست. میشه از اینا گذشت و به جایی رسید که دیگه این متضاد ها نباشه؟ برای من حداقل الان فکرشم کار مشکلیه. پس دوستان عزیز بیایید از زمانه انتظاری بیش از پتانسیلش نداشته باشیم. فعلا در دنیایی زندگی می کنیم که همچنان وقتی می خوایم چیزیو تعریف کنیم از منطق ارسطویی استفاده می کنیم و تعریف یک شی در منطق ارسطویی یعنی تبیین حدودش، یعنی بیان این که چه چیز هست و چه چیز نیست؛ به بیان دیگه یعنی استفاده از همین دوتایی هایی که ازشون متنفریم و گله گذاری می کنیم. تنوع؛ به این واژه فکر کنید و ببینید که هنوز براتون معنی داره. هنوز ما به دنبال گذشتن از چیزی و به دست آوردن چیزی دیگریم. همه ی اینا یعنی این که ما باید حرکت کنیم. آدم ملغمه ای از خوبی و بدیه، درفلسفه ی نوافلاطونی و همچنین فلسفه ی اسلامی تا اونجا که من می دونم معتقدن که شر از اعدامه. یعنی چنین فرض می شه که هستی و وجود دارای مراتب و درجاتی است، از خیلی خیلی کم تا خیلی خیلی زیاد، یعنی بعضیا یه کم هستن و بعضیا خیلی هستن. این درجه بندی همه رو در برمی گیره،از خداوند که منتهای بودنه تا عالم مادی و ما آدما که این وسطیم. یعنی یه کم هستیم. تنها کسی که کاملا هست و از نیستی تهی است خداونده، بنابراین ما نمیتونیم خدا رو تعریف کنیم چون خداوند حد نداره اما انسانو میشه تعریف کرد چون حد داره. پس نظامی طولی در نظر بگیرید که هر چه جلوتر می ره شدت وجود زیاد تر می شه. مثل نور که هر چی به سمتش می ریم شدید تر می شه و در نظر بگیرید یک نظام عرضیو که همه در یک شدت قرار دارن،‌ مثل همه ی اونایی که یک پرتوی صفحه ی هم فاز نور بهشون میرسه. این تبیین کل هستیه. ما و کل عالم مادی همه در یک نظام عرضی وجودی قرار داریم و تا وجود مطلق(خداوند) در یک نظام طولی فاصله ای داریم. همین باعث حرکت می شه. یعنی همه ی ما به سمت مبدایی حرکت می کنیم که غایت مطلق وجوده. وجود خیر کامله و این که می بینیم شروری هست منبعث از وجود نیست بله به خاطر شدت و ضعف وجود ما و عالم مادی دور و برمونه، اما از اونجایی که مقوله ای به نام حرکت هست این ضعف وجودی در یک حرکت و صیرورت جوهری می تونه از بین بره و ما به یک عایت متصل بشیم، همه ی اینا یعنی شرور واقعی نیستن بلکه ابزاری هستن برخواسته از واقعیت وجودی ما که به ما کمک می کنن به حرکت دربیایم. این شالوده ایه که می تونه ما رو در امید ه زندگی حفظ کنه و به این گفته ی همینگوی برسونه که:                                                                                                                     دنیا جای قشنگیه و ارزش مبارزه رو داره.

 

 

 

 

 

/ 0 نظر / 4 بازدید